شعر همواره یکی از ابزارهای قدرتمند فرهنگ و بیان اجتماعی بوده است و شعرای زن با حضور خود توانسته‌اند تاثیرات عمیقی بر جوامع مختلف بگذارند. نقش شعرای زن در تحولات اجتماعی نه تنها محدود به عرصه ادبیات نیست، بلکه با الهام‌بخشی، نقد اجتماعی و ترویج ارزش‌های انسانی، مسیر تغییرات فرهنگی و اجتماعی را شکل داده‌اند.

ادبیات جهان همواره با آثار برجسته‌ای از شاعران مرد شناخته شده است، اما نقش شعرای زن در ادبیات جهان به‌مرور اهمیت و جایگاه خود را پیدا کرده است. زنانی که با قلم خود، احساسات، آرزوها و مقاومت خود را بیان کرده‌اند، نه تنها ادبیات را غنی‌تر کرده‌اند بلکه به بازتاب واقعیت‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی زمان خود کمک کرده‌اند.

تاریخچه حضور زنان در ادبیات کلاسیک ایران نشان می‌دهد که حتی در شرایط محدود و سنتی، زنان توانسته‌اند صدای خود را از طریق شعر به جامعه برسانند. در این دوره، شعرای زن در دوران کلاسیک غالباً با قالب‌های غزل، رباعی و قصیده فعالیت داشتند و مضامین عاشقانه، اجتماعی و عرفانی را در آثار خود منعکس می‌کردند.

اگرچه در بسیاری از دوره‌های تاریخی، زنان با محدودیت‌های اجتماعی و فرهنگی روبه‌رو بوده‌اند، اما صدای آن‌ها از دل شعر، خاموش نشده است. شعرای زن با نگاهی متفاوت، تجربه‌های زیسته‌ی زنانه، عشق، رنج، اعتراض، هویت و آزادی را به زبان شعر منتقل کرده‌اند و تأثیری عمیق بر ادبیات گذاشته‌اند.